Een middag met Sylphia en maatje Daisy
Door Remy Raaphorst | 18 september 2025
Als je over de galerij naar het appartement van Sylphia loopt, ben je nog echt in de stad Amsterdam, maar zodra je de drempel overgaat van haar woning stap je regelrecht Suriname binnen. Je wordt overweldigd door bloemen, dieren, souvenirs en foto’s van Sylphia’s familieleden. De warmte op deze zonnige zomermiddag maakt de tropische ervaring compleet.
Sylphia zit gezellig te kletsen, of te babbelen zoals ze het zelf zegt, met haar maatje Daisy. Ze kennen elkaar nu ruim een jaar, maar voor Sylphia voelt het alsof ze elkaar al veel langer kennen. Ze ontmoeten elkaar meestal één keer in de week, op maandagmiddag. Daisy woont meer dan 15 jaar in Amsterdam in Bos en Lommer, toevallig om de hoek bij Sylphia. Ze was directeur van een filmfestival over wetenschap in Nijmegen. Ze werkte in Nijmegen, maar leefde dus al een tijd in Amsterdam.
Daisy liep al een tijdje rond met het idee om iets voor de buurt te gaan doen en om iets voor de bewoners te betekenen. Ze dacht in eerste instantie aan rommelen in moestuinen maar toen zag ze een oproep van Voor Elkaar in West in de Facebook-groep van Bos en Lommer. Na een kennismakingsgesprek had ze er meteen een goed gevoel bij: “Bovendien, mijn ouders wonen ver weg, die kan ik zelf niet goed helpen, maar dat kan ik op deze manier wel doen, maar dan dichtbij.”
Sylphia is geboren in Suriname. Ze kwam uit een gezin van 7 en Sylphia was het 6e kind. Het gezin bestond, naast vader en moeder, uit drie meisjes en vier jongens. Ze ging van de lagere school naar de MULO, wat tegenwoordig het middelbaar onderwijs is en Sylphia hield van de vakken wiskunde en handelsrekenen of bedrijfsrekenen. Nadat ze de MULO afgemaakt had ging ze zelf het onderwijs in. Op de lagere school gaf ze het vak rekenen. Toen ging ze op de
MULO aan het werk en gaf ze het vak bedrijfsrekenen. Later veranderde de MULO in Middelbaar Onderwijs en werd ze daar wiskundelerares. Alles bij elkaar heeft ze 40 jaar les gegeven. In 2005, toen Sylphia 75 jaar geworden was, kwam ze naar Nederland toe.
Ze kwam naar Nederland om dichter bij haar kinderen te zijn die al in Nederland waren gekomen. Sylphia heeft nog twee dochters in Nederland. Haar zoon is op jonge leeftijd overleden (24) en één van haar dochters is ook in het onderwijs gaan werken. Ze hebben elke dag even contact om kwart voor zeven: “we bellen elkaar elke avond om te groeten en om te kijken wat we hebben gedaan en wat we hebben gegeten.” Vroeger kwam haar dochter nog langs met de auto, maar tegenwoordig is het te druk op de weg. Bovendien moet ze veel geld parkeergeld betalen voor een uur babbelen.
Naast kletsen met haar dochter en buddy Daisy zorgt ze ook nog voor haar planten. Ze wijst een paar planten aan die ze uit Suriname heeft meegenomen. Ze verzamelt ook foto’s en wijst trots om zich heen: “kijk eens hoeveel foto’s ik heb! Het is allemaal familie.” Naast haar twee dochters heeft Sylphia vier kleinkinderen en vijf achterkleinkinderen.
Daisy en Sylphia gaan er regelmatig op uit. Met de rolstoel gaan ze overal naartoe. Soms gaan ze ook met de scootmobiel en dan fietst Daisy vol bewondering ernaast: “die vrouw is 95, maar die kan sturen! Dat is echt ongelooflijk.” Af en toe doen ze boodschappen, maar in het voorjaar zijn ze ook naar het Westerpark geweest om de lentebloesem te bekijken, want Sylphia is dol op bloemen, mocht dat nog niet duidelijk zijn. Ze gaan ook wel eens samen naar het Rembrandtpark omdat daar dieren zijn. Sylphia is ook dol op dieren en in Suriname had ze een hele grote tuin waar ruimte was voor planten en dieren. Ze had daar niet alleen een duivenren, maar ook plek voor konijnen, twee ganzen en twaalf honden.
Niet alleen houdt ze van dieren, maar ook van snoepen en dingen verzamelen. Deze combinatie zorgt soms voor creatieve verrassingen. Ze houdt van ijsjes eten en verzamelt de lepeltjes van de ijsjes om er weer iets van te maken wat leuk is om naar te kijken. Trots laat ze één van haar creaties zien.
Daisy is onder de indruk van de manier waarop Sylphia haar contacten onderhoudt: ”Ik zie wel hoe belangrijk het is om een netwerk te blijven houden en om ervoor te zorgen dat je tot op hoge leeftijd actief blijft en eruit blijft gaan en om in contact te staan met mensen”. Elke dag komt er wel iemand langs bij Sylphia om wat te doen; er komen bewoners van appartementen beneden waar ze een soepje mee eet of die haar meenemen naar de kringloop en haar pleegzoon komt ook regelmatig op bezoek om haar aquarium te onderhouden.
Daisy geniet van haar keuze om maatje te zijn van Sylphia: “Het is een hele mooie manier om mensen te leren kennen die je normaliter niet zo snel zou leren kennen.” Het is niet alleen een mooie manier om de stad en de wijk door andermans ogen te ervaren, maar ook om betekenisvolle vriendschappen op te bouwen en daar is Sylphia het helemaal mee eens: “Daisy mag niet weggaan, ze mag me nooit laten. ze moet blijven tot ik mijn ogen sluit.”
