Tanja Warning
Buurtwerker Combiwel

Soms moet je even verdwijnen om jezelf terug te vinden 

De afgelopen maanden waren druk. Ik werk drie dagen per week bij Combiwel Buurtwerk, zo ben ik onder andere betrokken bij het project Baarsjes Rookvrij maar ook het buurtflexplan in de Chassébuurt. Daarnaast ben ik de regisseur van een nieuwe jeugddocumentaire genaamd Hallo, ik ben hier voor de KRO-NCRV die op 8 november wordt uitgeonden bij Zapp. Mijn hoofd staat hierdoor eigenlijk altijd "aan". Ik doe geweldig werk waar ik veel energie en vreugde uithaal maar het vraagt eveneens om verantwoordelijkheid, plannen, organiseren en presteren. 

Juist daarom heb ik af en toe een plek nodig waar ik niks hoef. Een plek waar ik even uit de dagelijkse werkelijkheid kan stappen en rafelige randjes kan verkennen. Voor mij zijn dat vrije plekken zoals het festival Landjuweel in Ruigoord, en afgelopen juni het festival Where The Sheep Sleep. 

Where The Sheep Sleep is de Nederlandse editie van Burning Man, de wereldwijde community die draait om kunst, creativiteit, participatie en verbinding. Het evenement is gebaseerd op tien principes, waaronder radicale inclusie, zelfexpressie, samenwerken, deelnemen en het delen van talenten en cadeaus zonder iets terug te verwachten. Geld, reclame en commercie spelen er bewust geen rol. Het idee is simpel: iedereen draagt iets bij aan de gemeenschap en samen creëer je een tijdelijke samenleving. 

Het gaat om de vrijheid om jezelf te zijn. Om het feit dat iedereen welkom is. Om samen iets vanaf de grond op te bouwen, een ander in de hitte te verrassen met een stukje watermeloen, een kopje koffie te ontvangen bij het ontwaken van je buren of dankbaar een uit elkaar smeltende lolly aannemen - waar vermoedelijk iets is misgegaan in het maak proces - maar waarvan je weet dat iemand er liefde in heeft gestoken. Voor even afscheid van je telefoon nemen. Verrast worden door een voorbijrijdende creatie van drie voertuigen: Pac-Man voorop, een sliert witte spookjes erachter en in het midden een dj-booth die de hele achtervolging van een passende soundtrack voorziet. 

‘S nachts werden we overvallen met een overdonderde storm en schuilde ik met mijn vriend op een tapijtje onder een grote partytent. Terwijl de regen doortikte, zagen we twee mensen vol overtuiging een spannende missie aangaan. Een vuurschaal werd vakkundig ontdaan van liters regenwater en vervolgens begon een fanatieke zoektocht naar brandhout, want wat is nou een storm zonder een gezellig kampvuur? Pas na enige tijd drong de realiteit door: boven de vuurschaal zat helemaal geen dak. Een volstrekt zinloze, maar daardoor prachtige onderneming, wat mij een glimlach op het gezicht bezorgde. Een paar uur later stonden we met een groepje te dansen tot de zon weer opkwam. Het gaat om meedoen in plaats van consumeren, niks te moeten maar alles te mogen, zelf onderdeel te worden van dat wat er ter plekke ontstaat. Deze plekken nodigen mij uit om te spelen, buiten mijn comfort zone te treden en nieuwe mensen te ontmoeten.  

Misschien is dat wel wat mij mentaal fit houdt. Niet alleen gezond eten, mijn vrienden zien of regelmatig een balletje trappen, maar juist bewust ruimte maken voor verwondering, creativiteit en verbinding. Even ontsnappen aan de serieusheid van het dagelijks leven en de best droevige staat van de wereld.  

Na zo'n weekend kom ik uitgeput thuis, maar ook opgeladen. Met nieuwe ideeën, geweldige herinneringen en bovenal het gevoel dat er nog steeds geweldige plekken bestaan waar mensen samen iets moois creëren, simpelweg omdat ze daar zin in hebben en elkaar accepteren. Mentaal fit blijven betekent voor mij daarom niet altijd bouwen aan mezelf of iets optimaliseren. Soms betekent het juist afbreken wat vastzit: verwachtingen en routines. Even verdwijnen in spel, verwondering en verbinding. Om daarna, moe in mijn lijf, op nog na wankelende benen, maar licht in mijn hoofd, weer terug te keren naar alles wat ook belangrijk is.